In zacht vertrouwen

 

Ik noem hem niet.

Zijn namen zijn veelvoudig.

Soms zie ik hem
begeesterd, voor een menigte.

Of elders toegewijd,

bescheiden en in stilte.

Hij buigt zich over vragen,
leert om oog in oog te staan,

verschijnt op straathoeken

waar anderen gehaast voorbijgaan,

ziet altijd wel een ogenblik te vinden.

Wat moet hij met voorschriften

of dogma's?

Hem gaat het om wat

mensen samenbrengt.

Zijn woorden breken niet,

ze wachten, tasten, luisteren

en zoeken eenklank.

Er is een kracht in hem

die de beweging kent

van desondanks en niettemin.

Wetend van ontoereikendheid,

gaat hij zijn weg

in zacht vertrouwen.

 

Naar wat hij doet,

naar wat hij droomt

mag hij in alle talen heten:

"verbindingsmens".

 

Kris Gelaude in TGL, jg. 68 nr.3, mei juni 2012